Duke Bardwell

The Duke and the King:

Duke Bardwell over de Elvis releases waarop hij speelt

Door Arjan Deelen

Naar aanleiding van ons vorige artikel over Duke Bardwell kregen we diverse vragen over de Elvis releases waarop hij te beluisteren is. Daarom namen we nog eens contact op met Duke, en bij deze kun je zijn observaties lezen op de diverse Elvis uitgaves waarop hij bas speelt.

De meest bekende titel is natuurlijk ELVIS AS RECORDED LIVE ON STAGE IN MEMPHIS, opgenomen op 20 maart 1974: “Dat was net na die eerste serie optredens in Las Vegas met Elvis, en dit was mijn eerste keer op toernee met hem. Op een gegeven moment kwam Tom Diskin (de rechterhand van Colonel Parker) op me af en zei hij: ‘Hier, teken dit vrijwarings formulier’, en ik vroeg hem waarom. Hij antwoordde dat we een live album gingen doen. Plotseling kreeg ik het Spaans benauwd! Maar alles verliep heel goed, en terugkijkend is het een prima live opname. Ik weet nog wel dat Elvis vrij nerveus was. Die shows in Memphis hadden voor hem veel betekenis, omdat het zijn eerste concerten waren daar sinds 1961. Een soort ’homecoming’, als het ware. Ze hebben verschillende concerten opgenomen, en daar hebben ze de beste show van uitgezocht. De TCB band was er echt klaar voor, en iedereen wilde echt zijn aandeel zo goed mogelijk doen. Voor mij was het wel vreemd om op plaat vereeuwigd te worden met dat nonchalante zinnetje: ‘Anyhow, Duke… I’m not talkin’ to you personally, Duke, just killin’ time so I can drink water’, omdat hij tegen me zegt dat hij eigenlijk niet tegen mij praat! Mijn familie lacht er in ieder geval nog steeds om”.

Daarnaast is natuurlijk Duke’s belangerijkste wapenfeit zijn stuwende bas-gitaar op de fenominale rocker T.R.O.U.B.L.E., die Elvis op 12 maart 1975 tijdens de TODAY sessies opnam: ”Een dijk van een nummer, een song die echt stevig rockte. Ik kan me de opname ervan nog goed herinneren. Dit was tegen het einde van mijn tijd met Elvis. Ik voelde me destijds vaak geïntimideerd, omdat ik veel druk op me voelde om net zo druk te spelen als Jerry Scheff. Maar ik speelde minder aggressief, deels omdat ik bang was om fouten te maken. Maar ik vond dat ik bij deze sessies goed speelde. Met name het samenspel tussen mij en Ronnie Tutt was erg goed, dat kun je op de outtakes wel horen. Ik voelde me ook iets meer op mijn gemak, misschien omdat ik voor mezelf al het besluit genomen had om op vrij korte termijn uit de band te stappen. Maar toch was ik bij die sessies wel gespannen, omdat er helemaal geen voorbereidingen of zoiets waren. In de studio werd besloten welke songs hij op wilde nemen, en dan moest je zo maar op stel en sprong het arrangement onder de knie te hebben. Daar had ik best wel moeite mee. Het zal voor pro’s als James, Ronnie en Glen D. wel niet zo’n probleem geweest zijn…… dat weet ik verder niet. Zoals je weet ben ik met uitzondering van ’T.R.O.U.B.L.E.’ van alle masters gewist nadat ik vertrokken was. Daar had ik een nogal raar gevoel over. Het leek wel een soort wraakoefening of zoiets, omdat ik toen weg was. Maar ik kan het me in ieder geval niet voorstellen dat producer Felton Jarvis erachter zat, want dat was een superaardige vent waar ik goed mee op kon schieten. Ik vond hem ook een erg goede producer, hij was erg competent in wat hij deed”.

Zoals Duke zelf aangeeft zijn er diverse BMG releases verschenen met outtakes van de maart ’75 sessies, o.a. op de box-sets PLATINUM, TODAY TOMORROW & FOREVER en WALK A MILE IN MY SHOES, en op de CD GREAT COUNTRY SONGS. Maar met name de FTD release 6363 SUNSET BOULEVARD, die alternatieve takes bevat van o.a. ‘Green Green Grass Of Home’ (takes 2 & 3), ‘Susan When She Tried’ (takes 1 & 2), ‘And I Love You So’ (take 1), ‘Bringing It Back’ (takes 2 & 3), ‘T-R-O-U-B-L-E’ (take 1) en ‘Shake A Hand’ (take 2), is warm aanbevolen.

Overigens is dat niet de enige FTD release waarop Duke te horen is. Ook op IT’S MIDNIGHT (Las Vegas, 24 augustus ’74) en op het onlangs uitgebrachte DRAGONHEART (South Bend, 1 oktober ’74) geeft hij acte de présence. Tot mijn grote verbazing had Duke nooit eerder van deze CD’s gehoord, en heeft hij er ook geen royalties voor ontvangen. Vreemd, omdat de mensen achter het FTD label de hoge verkoopprijs van hun releases vaak verklaren met het feit dat alle muzikanten keurig betaald worden voor hun werk. Zelfs voor de box-set LIVE IN LAS VEGAS, waar Duke te horen is op vrijwel alle nummers op CD 4, heeft hij geen cent ontvangen. Hmmm……..

In de loop der jaren is er ook veel op bootleg verschenen, zowel publieks-opnames als op ’soundboard’ (mengpaneel opnames). Ik wil hier geen publieks-opnames behandelen, want alleen al het aantal soundboards uit de periode dat Duke bij Elvis speelde is vrij indrukwekkend. Een overzicht: EVENT NUMBER EIGHT (Houston, TX., 3 maart ’74), HELLO MEMPHIS (Memphis, TN., 16 maart ’74), GUARANTEED TO BLOW YOUR MIND (Richmond, VA, 18 maart ’74), STEAMROLLER BLUES (Memphis, TN., 20 maart ’74), SPANISH EYES (Lake Tahoe, NV, 24 mei ’74), AND THE KING FOR DESSERT (Lake Tahoe, NV, 26 mei ’74), A PROFILE vol. 2, CD1 (Lake Tahoe, NV, 27 mei ’74), THE MAN IN WHITE, vol. 1 (Fort Worth, TX, 15 juli ’74), IN DREAMS OF YESTERDAY (Milwaukee, WI, 28 juni ’74), A PROFILE vol. 1, CD 2 (Kansas City, MO, 29 juni ’74), FROM SUNSET BOULEVARD TO PARADISE ROAD (Las Vegas, 19 augustus ‘74 Opening Show + repetities van 16/8, met o.a. het fraaie ‘The Twelfth Of Never’), NIGHT FEVER IN VEGAS (Las Vegas, 30 augustus ‘74 MS), DESERT STORM (Las Vegas, 2 september ’74 Closing Show), A PROFILE vol. 2, CD2 (College Park, MD, 28 september ’74), A PROFILE vol. 2, CD3 (Dayton, OH., 6 oktober ’74 AS), BREATHING OUT FIRE (Dayton, OH, 6 oktober ’74 ES) en tenslotte A PROFILE col. 2, CD4 (Las Vegas, 22 maart ’75 MS).

“Well, I’ll be darned!”, zegt Duke als ik hem deze opsomming geef, “Ik heb nooit geweten dat al die shows via het mengpaneel opgenomen zijn. Ik sta hier echt van te kijken. Ik heb later wel gehoord dat Colonel Parker aardig wat shows had, maar ik wist niet dat er zoveel in omloop was“.